ایمان به قیامت و روز معاد و پاداش خوب و بد در آن روز و زنده شدن مردگان با قدرت الهی، از مهم ترین اصول اعتقادی به شمار می آید.

در قرآن کریم نیز برای اثبات اینکه زنده شدن مردگان کار محالی نیست، نمونه های فراوانی می آورد، از جمله داستان حضرت ابراهیم(ع) را نقل می کند:(1) در یکی از روزها ابراهیم(ع) در صحرا و بیابان مشغول سیر و سیاحت و تفکّر بود، به سیر خود ادامه می داد، تا به کنار دریایی رسید.

او با کنجکاوی عمیق به دریا و امواج آن می نگریست، ناگاه لاشۀ حیوان مرده ای را دید که گوشه ای از آن در دریا و قسمت دیگرش در خشکی قرار داشت. و حیوانت دریایی و صحرایی و پرندگان بر سر آن ریخته و هر ذرّه ای از آن را یک نوع حیوانی می خورد، طولی نکشید که همۀ پیکر او را خوردند.

این صحنه ناخودآگاه ابراهیم(ع) را به این فکر فرو برد که: «ذرّات این لاشۀ حیوان در دریا و صحرا و فضا پخش شد و هر قسمت بدنش، جزء بدن حیوان دیگری گردید، در روز قیامت چگونه تکّه های بدن او در کنار هم جمع شده و زنده می گردد؟!».

البته ابراهیم(ع) به قدرت الهی ایمان داشت که او در روز قیامت مردگان را زنده می گرداند، ولی از خدای خویش خواست تا نمونه ای ملموس از آن را، برای وی ارائه دهد تا دلش آرامش بیشتری یابد، از این رو دست به سوی آسمان بلند کرد و گفت: حدایا! به من بنمایان که چگونه چنین مردگانی را زنده می کنی؟!

خداوند از او پرسید: مگر تو به روز قیامت و قدرت من ایمان نداری؟ ابراهیم(ع) گفت: چرا! لکن با مشاهده عینی آرامش دل پیدا می کنم (آری استدلال و منتق تنها مغز و فکر را آرام می کند، ملی تجربه و مشاهده، دل را).

خداوند به ابراهیم(ع) فرمود: «چهار پرنده را بگیر، و سر آنها را بِبُر و سپس گوشت آنها را بکوب و مخلوط و ممزوج کن. آنگاه گوشت در هم آمیخته را، به ده قسمت تقسیم کن و هر قسمت آن را، بر سر کوهی بگذار و سپس در جایی بنشین و یک یک آنها را به اذن خدا صدا کن. آن چهار پرنده شتابان به سوی تو آیند.»

حضرت ابراهیم(ع) چهار پرنده،(2) را گرفت و آنها را ذبح کرد، گوشتشان را کوبید و مخلوط کرده و هر قسمت را بر سر کوهی نهاد، سپس هر یک از آن پرنده ها را صدا زد: «ای پرندگان به اذن خدا زنده شوید و به نزد من پرواز کنید».

در همان لحظه گوشت های مخلوط شد پرندگان از هم جدا شدند و به صورت چهار پرنده در آمدند و روح در آنها دمیده شد و به سوی ابراهیم(ع) پریدند و به او پیوستند.

به این ترتیب ابراهیم(ع) با چشم خود، صحنۀ معاد و زنده شدن مردگان را مشاهده کرد. و سخن قلبش را به زبان آورد: «آری خداوند بر هر چیزی قادر و تواناست، خدایی که هم بر ذرّه های پراکند مردگان آگاه است و هم می تواند آنها را جمع کند و به صورت اوّلشان زنده کند».(3)

____________________

پی نوشت:

1.      سوره بقره / 260.

2.      امام صادق(ع) فرمودند: آن چهار پرنده عبارت بودند از «خروس، مرغابی، طاووس و کلاغ»، بحارالانوار ج12 ص61 – علل الشرایع ص36 – خصال ج1 ص265.

3.      بحارالانوار ج12 ص61 – علل الشرایع ص586.

 

 

 

بر گرفته از کتاب: مجموعه کامل قصه های قرآنی

مؤلف: محمدجواد مهری کرمانشاهی

ناشر: انتشارات آیین دانش /7-6616126